Les amants II (sans voile)

Rafaela, 2008, inkt & acryl op papier

Les Amants

Ik leg ze naast elkaar, het kaartje en het boek.

Het vermaledijde kaartje, het allereerste kaartje dat ik kreeg van hem.

Het tweede boek dat ik kreeg van de schrijver.

Het leven bestaat uit vele veelbetekenende toevalligheden.

Sporen, die je kunt volgen, als je ze wil zien.

'Menige vrouw zou zich nimmer aan overspel hebben gewaagd als de rijkelijke mogelijkheden daarvan haar niet waren geopenbaard door een boek.', citeerde hij.

'De mooiste definitie van het toeval die ik ken, is die van de surrealisten: l'hasard, c'est le désir!', zei de schrijver.

En de cirkel was rond.

Hij II

"People in love should never live together,

invariably one of two things happens

- they either fall out of love or

they drive each other crazy."

(uit ‘Carrington’)

Hij

Rafaela, 2008, aquarel & inkt op papier

Mijn man, mijn mal en manna, mijn bloed en bodem.
Zijn lichaam, een terrein waarvan de kaart open op tafel ligt.
Geen vergrootglas nodig, geen nood aan een kompas.
Elke vierkante meter heb ik reeds veroverd, verorberd.
Ik ken de weg van zijn vingers, zijn tong woont in mijn mond,
Elk haartje op zijn borst is geteld. Zijn geslacht, ik voel het nog amper.
Het heeft me zo vaak bezocht. Het is tot het mijne verworden.
Ik ben het huis dat hij uitentreuren heeft uitgewoond.
Zijn tred is mij vertrouwd. Zoals de stoflaag op ons lot.
Tot vervelens toe, de liefde. Lust en last. Mannenvrees en vrouwenrouw.
En als een ander mij aanraakt, dan schreit mijn lijf, dan schrijnt het diep in mij.
Geen ander laat ik toe. Elk vreemd vlees schreeuwt oneigenlijk.
Ik ben een juweelkever. Op drie poten. Met een schijn van doorlaatbaarheid.

Een zuiver hart

Rafaela, 2008, inkt op papier

Het waren fluisteringen. Sissende sussende stemmen in het hoofd. Déjà-vu en déjà-entendu, maar toch weer anders. Helemaal anders. Heel vertrouwd. Voor één keer niet benauwend. Ze droomde zich een man. Een kwetsbare krijger. Antiek doch zonder sleet op de kwajongensziel. Een sentimental old fool. Een bronstige beggar for love. Toevallig had ze die liefde op overschot. Ze goot het in zijn hoofd vol weemoed, in zijn schoot vol onvoltrokken genot. En hij sprak: "Zwijg stil mijn mooi lief, mijn warme vrouw, mijn zacht aanbedene. Ik ben hier waar ik behoor. Een Odysseus terug op Ithaka...". Ze nestelde zich met graagte. Op zijn eiland waar zelfs kindergekweel een zweem van wellust heeft.

Ontworsteling

Zij keek in de ogen van een wijze man. En verbrokkelde.

Het is allemaal ontworsteling, zei hij. Een leven lang.

Hoe geest en beest elkaar beconcurreren. En die eerste altijd wint.

Een huid die niet doorlaatbaar is. Een lichaam dat niet loslaat.

Hoe ze zo graag bevredigend wil zijn. En geen afscheid kan nemen.

'Go with the flow. Let the beast go.'

Mantra als geschenk van de ziener. De wroeter. De zalver.

Le démon du midi

Rafaela, inkt op papier, 2008

Hij en Zij. Zonder gezichtsverlies.

En ergens in het midden houdt zich geen (gem)eenzaamheid schuil.

Maar een totaliteit die aan het duivelse grenst.

Droedelen

Koudekoorts

Rafaela, 2008, inkt & potlood op papier

Hoe ik je lichaam zocht, daar diep in het bos.

Hoe je mij liet lijden.

Hoe ik kronkelde en kwijlde, een gevallen engel met een zeehondenblik.

Hoe ik me trachtte te verwarmen, in het kilste kwartier van je hart.

Hoe mijn brandende handen afketsten op je lijf, stokstijf en ijskoud.

Hoe ik werd verbannen naar een hoek van de kamer.

Een rillend hoopje naakt, omdat een ander ons had aangeraakt.

Hoe ik diep was geraakt en toch omzwachteld.

Hoe je zwichtte. Hoe je verzachtte.

Hoe jij me de nacht in zoende. Hoe wij ons verzoenden.

Hoe ik droomde. Hoe jij mij omzoomde.

Weekdieren

Rafaela, aquarel, 2008

Zie je ze daar zitten, die twee sentimentele, overromantische weekdieren, met een te diepe kerf in hun ziel? Op hun vlot, dat bij het minste zuchtje wind kan opgeslokt worden door de ongenadige zee? Wie zegt dat ze nog boven komen?

Ik heb mijn rotsblok nodig, mijn rustpunt, mijn eiland dat nooit vergaat, waar ik altijd kan aankomen. Om het hoofd boven water te houden. Niet dat jij geen rotsblok bent. Maar wel zo eentje dat samen met mij de berg afrolt (tot groot jolijt, dat wel!).

(...)

Onverklaarbaar gewillig

Rafaela, 2005, acryl & olie op doek

'Voel je dat hoe lijven zich onverklaarbaar gewillig naar elkaar schikken, als alle gêne is verdwenen?'

'Maar als wij zo 'alike' zijn, is dat dan wel bevorderlijk voor de compatibiliteit in de bedstee, voor het ineenschuiven? Moet het niet altijd een beetje oorlog zijn tussen de lakens? Weet je: eigenlijk ben ik best lui in bed. Ik laat me graag nemen, 'overmannen', kussen, likken, strelen. Een beetje de Queen of Sheba, die het zich allemaal laat welgevallen. Ook omdat ik twee zaken onmogelijk tegelijk kan: genieten en genot schenken. Beiden vragen mijn totale aandacht, mijn totale overgave. Hoe zit dat met jou?'

(...)

Ontrouw

Niet te geloven hoe ontrouw een mens kan zijn. Aan zijn eigen voornemens bijvoorbeeld. Hoe vaak heb ik al verzuimd aan het plan om elke avond de mooiste woorden van de dag neer te pennen? In de ijdele hoop ze nooit meer te vergeten. Of op te kunnen dissen wanneer ze plots heel passend zijn.

Bij deze maak ik het vandaag goed. Voor één keer. Meer durf ik niet te beloven. Aan de afvallige die ik willens nillens ben. Zij bleven haperen in mijn hoofd vandaag: besmuikt - onfortuinlijk - sferen - doordesemd - sardonisch - miasma -amoureuze hersenspinsels - amechtig - kortsluiting in mijn hoofd - schatplichtig - infideel - dubbele ironie...

A la recherche du silence II

Op vraag van b.: meer beeld. Of hoe de tekenaar het aanschouwde (zie à la recherche I) kneedt en met dichterlijke vrijheid naar zijn/haar hand zet. Elke tekening, elke pennenvrucht: een tegenschouw. Als weerwerk tegen de werkelijkheid.

A la recherche du silence

Het was die leeggelopen streek in Frankrijk die me leerde om langzaam te leven. Maar hoe snel wordt de traagheid afgeleerd, eenmaal terug in de dagdagelijkse habitat, bevolkt door een veelheid aan mensen, bevuild door een overdaad aan prikkels, routines en ruis. Daarom, de nouveau, plaats ik mezelf in quarantaine. Verscholen in een kluizenaarshol, ergens op een kale berg, slechts gewapend met boeken, moleskines, verf & pen. Allicht getergd door het gemis. Maar luisterend naar de stilte. En hoe oorverdovend die kan zijn.

Hoe het begon

'Je hangt je jas over de stoel, je neemt plaats in de zetel, en terwijl je van de witte wijn drinkt die ik had klaargezet luister je stil. Ik vertel, soms wend ik mijn blik af, maar jij kijkt me constant aan, je reageert op mijn woorden met een kleine lach maar je onderbreekt me nooit. Pas als ik ben uitgepraat vraag je om bepaalde zaken te verduidelijken of geef je je eigen visie. Dan luister ik en zie hoe veel je vertelt met je handen, met je ogen, met je hele lijf.
Zo leggen we telkens weer dat masker af, verwijderen we dat eeltige pantser om haast onverantwoord kwetsbaar te worden. Is het daardoor dat ik, zelfs al zit ik nu recht tegenover je, me bewust word van je warmte?
De enkele kaarsen die op de schoorsteenmantel branden bieden een laatste weerwerk tegen de binnensluipende duisternis.'

Les fleurs du mal

Bloemen op de wonde...

Vrijheid

"Hun pijn en woede is ongelooflijk herkenbaar. Wat ik zeg in mijn boek is dat ik me alleen maar de bedenking maak dat zijzelf ongelukkiger worden door deze houding aan te nemen, door zich vast te bijten in de roep om vergelding. Ik besef echter goed genoeg dat je die houding niet zelf kiest. Ze heeft te maken met emoties, met karakter. Ik vind het verschrikkelijk dat ik de moeder van Joe hoor zeggen dat haar leven kapot is, dat ze voortdurend angstig is. Dat snijdt door merg en been. Dan kan ik me alleen maar gelukkig prijzen dat mijn dochter zegt dat ze opnieuw gelukkig wil worden, dat ze daaraan gaat werken."
(Suzanne Van Well, grootmoeder van 'Luna', over de ouders van Joe Van Holsbeeck, in De Morgen)

Was het niet Sartre die schreef: "vrijheid is de manier waarop je omgaat met de dingen die je overkomen"?

Fictie

"Overigens heb ik ook nooit toegestaan dat van mijn leraarschap een censurerende werking op mijn literaire werk uitging: zuipen, bordeelbezoek, het staat er allemaal in, en daar heb ik gelukkig ook nooit last mee gehad, al dan niet omdat ik er als uitgesproken autobiografisch schrijver toch altijd op ben blijven hameren dat ik, net als alle schrijvers trouwens, sowieso fictie schrijf. Je moet altijd zeggen dat je fictie schrijft, dan ben je in één klap van het gezeik af."

(L.H. Wiener in een interview in De Morgen)

Zachte dwang

L' histoire se répète, en toch gelooft een mens er telkens weer in. Aimer jusqu'à la déchirure. Al scheurt het ene papier gemakkelijker dan het andere. Als het schuurt. Als we ons tegen beter weten in alweer tegen elkaar aanschurken. Beroesd door het raakvlak en de herkenning. Ziehier de brief, het papier, de aansteker:

‘De kunst is ergens niet aan te beginnen als je weet dat je er niet mee zult kunnen stoppen. Maar hoe weet je het, tenzij je ooit begonnen bent en hebt moeten merken dat je niet kon stoppen. De kunst is niet te beginnen. Of toch te kunnen stoppen. Maar met andere dingen is het dan weer de kunst te kunnen verdergaan, te kunnen voleindigen. Er is geen kunst, uiteindelijk.’

Zou het kunst zijn, ook al is het gekunsteld, in de zin van gewild, gezocht, net-niet-echt of net-niet-spontaan, om met jou verder te gaan? En wat heet dat dan “verder gaan”? Wat moet of mag je daaronder verstaan? Is het iets dat jij verlangt, wilt of wenst? Of zou het iets zijn dat ik verlang, wil of wens? Of zou het daarentegen, ook al lijkt het nu onmogelijk of bijna niet te verstaan, louter rationeel dan wel, dat er ergens, in de toekomst, een punt zou kunnen zijn waar we elkaar zonder verlangens, zonder verwachtingen of wensen, gewoon tegenkomen en elkaar begroeten en behandelen alsof we elkaar al sinds jaar en dag kennen? Alsof we weten hoe dat andere lijf reageert op een enkele aanraking, een streling daar op dat plekje, op dat stukje huid. Hoe die andere geest opmerkzaam en alert wordt door een bepaald woord uit te spreken, door het hanteren van een bepaalde toon of klankkleur. Zonder dat dit alles beredeneerd is, neen louter omdat het eigen werd, iets dat alleen jij en ik met elkaar delen. Omdat en opdat we op gelijke hoogte staan, we elkaar begrijpen zonder dat er iets hoeft gezegd te worden.

Zo zag jij direct toen je me zag wat me bewoog, welke zachte dwang me tot jou had gebracht. En ik begreep toen ik jou mocht lezen hoe ik jou naast je moest staan, hoe ik tot in jou kon doordringen.…

Zomeroogst

(vlnr)

1) Steen meegenomen, verlangen achtergelaten (in Le Blizon)

2) Gewei van vliegend hert

3) Steen onder de riem (toegestopt door O.)

4) Tak met verdroogd mos (gevonden op de ongelukkige tocht van B. & O.)

5) Ongehavend vliegend hert

6) Fossiel

7) Juweelkever