Griet Op de Beeck (in De Morgen) vraagt aan Peter Verhelst welke gebeurtenis in zijn leven hem het meest over zichzelf heeft geleerd: "Mijn scheiding, zonder twijfel. Om de heel eenvoudige reden dat je 'goddelijke staat' vervalt, en dat je herleid wordt tot wat je bent: een falende mens. Die vorm van falen, dat verlies ervaren - iets wat me tot dan toe nog maar zelden was overkomen - heeft me menselijker gemaakt, minder extreem in mijn denken, meer verbonden met anderen. Ik heb ook meer mededogen gekregen, en dat is goed. Voor mij als mens, en voor mij als schrijver. Het heeft mijn werk ook minder abstract gemaakt."
En in dezelfde krant, Rick de Leeuw, nav zijn gedichtenbundel 'Echte mannen scheiden niet': "Scheiden doe je niet zomaar. Je hebt je woord gegeven. Als man is loyaliteit enorm belangrijk. Vader, echtgenoot, artiest, het is een wankel evenwicht dat ik jarenlang schijnbaar moeiteloos kon bewaren."
Posts tonen met het label polyamorie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label polyamorie. Alle posts tonen
dinsdag 10 april 2012
vrijdag 26 augustus 2011
Some more polyamory wisdom
Indeed, the romance myth is focused on scarcity: There is only one person out there for you!!! You need to find someone to marry before you get too old!!!! The sexual exclusivity rule is focused on scarcity, too: each person only has a certain amount of attention or attraction or love or interest, and if any of it goes to someone besides their partner their partner must lose out. We don’t generally apply this rule to other relationships—we don’t assume that having two kids means loving the first one less or not at all, or having more than one friend means being a bad or fake or less interested friend to our other friends. We apply this particular understanding of scarcity to romance and love, and most of us internalize that feeling of scarcity pretty deeply. (...)
A lot of the things I’m writing here go to the basic notion of what we think loving other people is about. Is it about possessing them, finding security in them, having all our needs met by them, being able to treat them in any way and still having them stick around? I hope not. What I hope that love is—whether platonic, romantic, familial, or communal—is the sincere wish that another person have what they need to be whole and develop themselves to their best capacity for joy or whatever fulfillment they’re seeking. (...)
No matter how much we love and want and adore and are hot for our partners, we also experience desire outside that dyad, and the myth of romance (one person out there for each of us, find them, love them, buy things with them and you’ll be happy forever), which we’re all drilled with from birth ’til death, makes this knowledge terribly threatening. So the point, for me, becomes recognizing that commitment and love and interest in someone else’s well being does not necessarily include a deadening of all sexual desire for other people, or trying to unlearn the belief that it does. The point for me is to create relationships based on deeper and more real notions of trust. So that love becomes defined not by sexual exclusivity, but by actual respect, concern, commitment to act with kind intentions, accountability for our actions, and a desire for mutual growth. (...)
I’ve been disturbed to see dynamics emerge where people create the new poly norm and then hate themselves if they cannot live up to it. If they are not perfect at being non-jealous, non-threatened, and totally delighted by their partners’ exploits immediately then they have somehow failed. I have felt this way myself. Frustrated at how my intellect can embrace this approach to sex and yet my emotional reaction is sometimes enormous and undeniably negative. At times, this has become a new unachievable perfection I use to torture myself, embarrassed even to admit to friends how awful I feel when overcome by jealousy, and becoming increasingly distant from partners as I try to hide these shameful and overwhelming feelings.
This doesn’t seem like the radical and revolutionary practice I had hoped for. In fact, it feels all too familiar, like the other traumas of growing up under capitalism—alienation from myself and others, constant insecurity and distrust and fear, self-hatred and doubt and inadequacy. I do not have a resolution for this dilemma. I only have hopes, for myself and others, and lots of questions. How do I recognize the inadequacy of the romance myth while acknowledging its deep roots in my emotional life? How do I balance my intellectual understandings with my deep-seated emotional habits/expectations? It seems like the best answer to all of this is to move forward as we do in the rest of our activism, carefully and slowly, based on our clearest principles, with trust and a willingness to make mistakes. The difficulty of having open relationships should not be a reason not to try it, but it should be a reason not to create new punishing norms in our communities or in our own minds. We’ve done difficult things before. We struggle with internalized oppressions, we chose to live our lives in ways that our families often tell us are impossible, idealistic or dangerous, and we get joy from creatively resisting the limits of our culture and political system that are both external and part of our own minds."
http://makezine.enoughenough.org/newpoly2.html
A lot of the things I’m writing here go to the basic notion of what we think loving other people is about. Is it about possessing them, finding security in them, having all our needs met by them, being able to treat them in any way and still having them stick around? I hope not. What I hope that love is—whether platonic, romantic, familial, or communal—is the sincere wish that another person have what they need to be whole and develop themselves to their best capacity for joy or whatever fulfillment they’re seeking. (...)
No matter how much we love and want and adore and are hot for our partners, we also experience desire outside that dyad, and the myth of romance (one person out there for each of us, find them, love them, buy things with them and you’ll be happy forever), which we’re all drilled with from birth ’til death, makes this knowledge terribly threatening. So the point, for me, becomes recognizing that commitment and love and interest in someone else’s well being does not necessarily include a deadening of all sexual desire for other people, or trying to unlearn the belief that it does. The point for me is to create relationships based on deeper and more real notions of trust. So that love becomes defined not by sexual exclusivity, but by actual respect, concern, commitment to act with kind intentions, accountability for our actions, and a desire for mutual growth. (...)
I’ve been disturbed to see dynamics emerge where people create the new poly norm and then hate themselves if they cannot live up to it. If they are not perfect at being non-jealous, non-threatened, and totally delighted by their partners’ exploits immediately then they have somehow failed. I have felt this way myself. Frustrated at how my intellect can embrace this approach to sex and yet my emotional reaction is sometimes enormous and undeniably negative. At times, this has become a new unachievable perfection I use to torture myself, embarrassed even to admit to friends how awful I feel when overcome by jealousy, and becoming increasingly distant from partners as I try to hide these shameful and overwhelming feelings.
This doesn’t seem like the radical and revolutionary practice I had hoped for. In fact, it feels all too familiar, like the other traumas of growing up under capitalism—alienation from myself and others, constant insecurity and distrust and fear, self-hatred and doubt and inadequacy. I do not have a resolution for this dilemma. I only have hopes, for myself and others, and lots of questions. How do I recognize the inadequacy of the romance myth while acknowledging its deep roots in my emotional life? How do I balance my intellectual understandings with my deep-seated emotional habits/expectations? It seems like the best answer to all of this is to move forward as we do in the rest of our activism, carefully and slowly, based on our clearest principles, with trust and a willingness to make mistakes. The difficulty of having open relationships should not be a reason not to try it, but it should be a reason not to create new punishing norms in our communities or in our own minds. We’ve done difficult things before. We struggle with internalized oppressions, we chose to live our lives in ways that our families often tell us are impossible, idealistic or dangerous, and we get joy from creatively resisting the limits of our culture and political system that are both external and part of our own minds."
http://makezine.enoughenough.org/newpoly2.html
A new look on polyamory
"Polyamory is sometimes compared to swinging. But if they are so similar, why are there so many swingers and so few polyfolk? To outsiders, both seem based on similar elements of open sexuality, yet the lifestyle gang can fill entire Las Vegas hotels with their conventions, while polyfolk count it as a big success if there are even a hundred people at one of their conferences.
The difference, I feel, is the challenge of self-determination. Very broadly stated, swingers buy into a new set of externally generated rules to enjoy a new form of recreational activity. That is, they simply trade the mainstream rules for the lifestyle rules. By contrast, the poly way is to make up one's own rules, internal to the specific relationship in question, to create a new way of structuring deep aspects of one's life. (These are broad generalizations. I know many people in the swing scene who take it deeper, and many polys who don't. But for this broad discussion, I feel these generalizations are basically valid.)
This is relevant because it is far easier to buy in to a new set of external rules than to take full responsibility for the self-examination and honest discussion necessary to create your own. So it's logical that there are far fewer polyfolk than swingers. The poly ideal is that all interested parties sit down and co-create the rules they want to live by, personally and between themselves. This is worthwhile, but it's not easy, and most people are unwilling to do the tough self-examination and open-hearted negotiation it demands.
Even more, most people are unwilling to take the necessary personal responsibility for creating a successful outcome. With some other paradigms, people accept external rules as provided. This lets them blame any failures on the external rules. But polyamory is where you write your own rules, so "the buck stops here", because "here" is where the framework got set up in the first place."
http://ejhs.org/volume14/NoSuch.htm
The difference, I feel, is the challenge of self-determination. Very broadly stated, swingers buy into a new set of externally generated rules to enjoy a new form of recreational activity. That is, they simply trade the mainstream rules for the lifestyle rules. By contrast, the poly way is to make up one's own rules, internal to the specific relationship in question, to create a new way of structuring deep aspects of one's life. (These are broad generalizations. I know many people in the swing scene who take it deeper, and many polys who don't. But for this broad discussion, I feel these generalizations are basically valid.)
This is relevant because it is far easier to buy in to a new set of external rules than to take full responsibility for the self-examination and honest discussion necessary to create your own. So it's logical that there are far fewer polyfolk than swingers. The poly ideal is that all interested parties sit down and co-create the rules they want to live by, personally and between themselves. This is worthwhile, but it's not easy, and most people are unwilling to do the tough self-examination and open-hearted negotiation it demands.
Even more, most people are unwilling to take the necessary personal responsibility for creating a successful outcome. With some other paradigms, people accept external rules as provided. This lets them blame any failures on the external rules. But polyamory is where you write your own rules, so "the buck stops here", because "here" is where the framework got set up in the first place."
http://ejhs.org/volume14/NoSuch.htm
maandag 15 augustus 2011
Wartaal en wollen penissen
"Als we goed functionerende gemeenschappen willen, mogen we niet naïef zijn over onze aard. We moeten volkomen aanvaarden hoe diepgeworteld onze destructieve, antisociale neigingen zijn. We zouden feesten en losbandigheid niet naar de marge moeten verbannen, waar ze door de politie worden afgehandeld en door commentatoren verfoeid. Minstens eenmaal per jaar zouden we chaos ruim baan moeten geven, tijdens gelegenheden die ons voor korte tijd vrijstellen van de twee dwingendste voorschriften in het leven van seculiere volwassenen: redelijk en trouw zijn. Op die momenten zou het toegestaan moeten zijn om wartaal uit te slaan, wollen penissen voor te binden en de hele nacht vrolijk te gaan feesten en copuleren met willekeurige vreemden, om de volgende morgen terug te keren naar onze partner, die zelf iets gelijkaardigs heeft gedaan, waarbij beide partijen weten dat het niets persoonlijks was, dat het door het Narrenfeest kwam."
(uit 'Religie voor atheïsten' van Alain de Botton)
Anders gezegd: voor elk gehuwd stel op elke huwelijksverjaardag een vrijgezellenfeest...
(uit 'Religie voor atheïsten' van Alain de Botton)
Anders gezegd: voor elk gehuwd stel op elke huwelijksverjaardag een vrijgezellenfeest...
zondag 14 augustus 2011
Driehoek
"Het verhaal van Drei is in feite heel eenvoudig: twee mensen en dan duikt er een derde persoon op. Ze worden verliefd. Het verrassende is niet zozeer dat Hanna en Simon allebei verliefd worden op Adam, maar wel dat ze toch nog van elkaar blijven houden. Dat zoiets mogelijk is vind ik eigenlijk zelf het meest relevante aspect van de film. Want volgens de maatschappij moet er in dergelijke omstandigheden een keuze gemaakt worden: het is een of/of-situatie. Maar deze film laat zien dat er misschien nog andere mogelijkheden zijn."
(Tom Tykwer in De Morgen)
(Tom Tykwer in De Morgen)
dinsdag 31 mei 2011
Midlove
Mannen met een midlifecrisis nemen een minnares. Vrouwen met een midlifecrisis nemen gewoon de benen.
maandag 4 april 2011
dinsdag 8 februari 2011
Ware liefde (of ook wel polyamorie)
"We zijn tien jaar samen en we worden geconfronteerd met de pijnpunten en uitdagingen die onontkoombaar zijn in lange relaties. Veertigers hebben relaties waar de rek wat uit is. Daar moet je mee omgaan. En ik heb beseft dat ik zelf kan kiezen hoe ik dat wil doen, los van wat de goegemeente dicteert. Vroeger dacht ik te veel voor de ander: oei, dat zal ik maar niet doen, want dat zal hij niet prettig vinden. Op een bepaald moment heb ik gewoon gezegd hoe ik het eigenlijk graag wilde. Dat kwam hard aan. Maar die eerlijkheid maakt wel hele goeie gesprekken mogelijk, en van daaruit kun je verder bouwen. Uiteindelijk hebben we beslist die vrijheid in te gaan. Ik hoef me niet meer in het duister te begeven, het licht mag altijd aan. (...)
Een derde in een relatie binnenbrengen helpt op een bepaalde manier. Want dan moet je je pas echt tot elkaar verhouden. Met zijn twee op de bank zitten zeggen hoe leuk je mekaar vindt, is makkelijk. Je ziet steeds meer mensen terugplooien op een radicaal conservatief macho-idee: 'als mijn lief mij bedriegt, stop ik ermee'. Dan denk ik: is dat nu zo erg? Gaat liefde dan alleen maar om eergevoel? De ander, de derde, is niet bedreigend. Ik heb met mijn lief ook zoiets meegemaakt, dat hoort bij het leven. Wij wilden niet dat het een taboe zou zijn. Makkelijk was dat allemaal niet, maar uiteindelijk heeft het onze relatie zelfs verdiept. Daar ben ik heel blij om. (...) Met de keuze voor vrijheid dringen allerlei vragen zich op. Komt er na een derde ook een vierde, en een vijfde? En kan dat dan? En gaat mijn gevoel voor een derde niet ten koste van de liefde voor mijn partner? Wellicht niet, de liefde voor je tweede kind is ook niet minder dan voor je eerste. Maar hoe bewaar je als koppel je intimiteit nog, in zo'n geval? (...)
Iedereen moet zijn keuzes maken, maar ik wil de dingen aangaan. Waarom zou je om elke bedreiging heen lopen? Het is een kwestie van vertrouwen hebben en elkaar loslaten. Als dat in alle openheid gebeurt, en met respect, voedt dat de liefde alleen maar. Daar ben ik achter gekomen. (...)
Als de liefde na jaren wat minder fantastisch is, wil ik niet zeggen: nu ben ik weg. Ik wil die brug over... In de tekst zeg ik: 'Ons huwelijk is niets anders dan een mislukte scheiding'. Waarop Sara zegt: 'dat is een mooie definitie van ware liefde."
(acteurs Sara De Roo en Steven Van Watermeulen in De Morgen, zaterdag 5 feb 2011)
Een derde in een relatie binnenbrengen helpt op een bepaalde manier. Want dan moet je je pas echt tot elkaar verhouden. Met zijn twee op de bank zitten zeggen hoe leuk je mekaar vindt, is makkelijk. Je ziet steeds meer mensen terugplooien op een radicaal conservatief macho-idee: 'als mijn lief mij bedriegt, stop ik ermee'. Dan denk ik: is dat nu zo erg? Gaat liefde dan alleen maar om eergevoel? De ander, de derde, is niet bedreigend. Ik heb met mijn lief ook zoiets meegemaakt, dat hoort bij het leven. Wij wilden niet dat het een taboe zou zijn. Makkelijk was dat allemaal niet, maar uiteindelijk heeft het onze relatie zelfs verdiept. Daar ben ik heel blij om. (...) Met de keuze voor vrijheid dringen allerlei vragen zich op. Komt er na een derde ook een vierde, en een vijfde? En kan dat dan? En gaat mijn gevoel voor een derde niet ten koste van de liefde voor mijn partner? Wellicht niet, de liefde voor je tweede kind is ook niet minder dan voor je eerste. Maar hoe bewaar je als koppel je intimiteit nog, in zo'n geval? (...)
Iedereen moet zijn keuzes maken, maar ik wil de dingen aangaan. Waarom zou je om elke bedreiging heen lopen? Het is een kwestie van vertrouwen hebben en elkaar loslaten. Als dat in alle openheid gebeurt, en met respect, voedt dat de liefde alleen maar. Daar ben ik achter gekomen. (...)
Als de liefde na jaren wat minder fantastisch is, wil ik niet zeggen: nu ben ik weg. Ik wil die brug over... In de tekst zeg ik: 'Ons huwelijk is niets anders dan een mislukte scheiding'. Waarop Sara zegt: 'dat is een mooie definitie van ware liefde."
(acteurs Sara De Roo en Steven Van Watermeulen in De Morgen, zaterdag 5 feb 2011)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
