Ja, natuurlijk

'Er is geen perfectie, er is enkel het leven.'

(Milan Kundera)

De natuur

"Zelfs bij het ouder worden moeten we onze aandacht niet op het sterven concentreren, want het is alleen een dood voor het lichaam. Het is slechts één stap in het universele herhalingsproces dat we overal in de natuur zien, waarbij het bewustzijn van het ene gebied verdwijnt om op een ander gebied weer te verschijnen. Het is het einde van een cyclus en het begin van een nieuwe; en al begrijpen we de bijzonderheden van het stervensproces niet, we moeten erop vertrouwen dat de natuur hetzelfde vermogen heeft om ons rustig uit dit bestaan weg te leiden als ze had om ons in dit leven te brengen."

(theosofie.net)

Blinde vlek

Hoeveel we ook menen te weten over de wereld en de mensen, er blijft altijd die ene blinde vlek: we kunnen nooit naar onszelf kijken zoals de anderen dat doen.

Zegevieren

"Om te kunnen gaan met verlies, met het leven in al zijn verwarring en absurditeit en dan nog steeds kunnen genieten, lachen en geloven dat onze strijd een betekenis heeft - dat is pas zegevieren."

(Gordon Livingston - 'Gewoon blijven dansen')

Geven

'Eén Belg op de vijf is single', stond onlangs in de krant. Dat is een grote groep. Het is ook evident dat jongeren als singles aan hun relatieleven beginnen. Maar laten we het even hebben over de singles vanaf zowat dertig. Hoe gaat het met hen? Zijn die singles gelukkig? Leven singles alleen omdat ze alleen willen leven? Of leven ze alleen omdat ze niet kunnen samenleven? Of leven ze alleen, omdat ze geen partner kunnen vinden of houden? Daar vernemen we in dat recente onderzoek niets over. Toch zijn dat precies de belangrijke vragen. Want ze hebben gevolgen voor de opvoeding. Worden onze jongeren opgevoed om single te worden, of leren ze samen te leven? Het is duidelijk dat wie geleerd heeft goed voor zichzelf te zorgen nog de vaardigheden mist om voor een partner te zorgen. Als men in de opvoeding te veel de nadruk legt op de zelfrealisatie, vergeet men dat de meeste mensen met een partner leven. Niets is zo erg als vrijgezellen in het huwelijk. Ze zien een samenleefrelatie als een middel om eigen wensen en verlangens te vervullen. Ze parasiteren consumerend de relatie. Of zoals een jong kaderlid van een internationaal bedrijf over zijn vrouw zei :' Ik heb eruit gehaald wat eruit te halen is! Nu zoek ik mij een ander.' Slechts wie in staat is om te geven, is werkelijk volwassen geworden. Krijgend consumeren is typisch voor het kind. De capaciteiten om samen te leven met een partner moeten in onze opvoeding opnieuw meer ontwikkeld worden. Opvoeden tot singledom is goed maar niet goed genoeg. Jongeren zouden moeten leren en ervaren dat gevende liefde deugd doet. Jongvolwassenen die tot gevende liefde in staat zijn, kunnen dan kiezen of ze met iemand willen samenleven of single willen blijven. Ze maken meer kans op tevredenheid in hun leven.

(Lezersbrief door prof. em. Alfons Vansteenwegen in DS 7/11/11)

Genius - sometimes God is among us

Love etc.

There's something very self-soothing in loving your loved one’s weaknesses.

Ik ben (1)

Een forens. Heelder dagen heen en weer tussen de zachtheid en de rede.

Weldaad voor het hart

Heil

"In hun ijver gelovigen aan te vallen die, doordrongen van hun zwakheden, hun heil in het bovennatuurlijke hebben gezocht, zien atheïsten wellicht over het hoofd dat zwakheid een onvermijdelijk kenmerk van ieders leven vormt. Ze bestempelen bepaalde behoeften als infantiel, terwijl die eigenlijk zouden moeten worden erkend als algemeen menselijke eigenschappen, want in feite is volwassenheid ondenkbaar zonder adequate dialoog met het kind in ons, en bestaat er geen volwassene die er niet regelmatig naar verlangt als kind te worden getroost."

(uit 'Religie voor atheïsten' van Alain de Botton)

Zacht en zuur

"Leven heeft iets van een zachte, eeuwige kwetsuur. Je kunt je daartegen indekken, maar dan leef je niet echt."

(Tom Hannes)

My secret

Liefde?

Weer een bevriend koppel uit elkaar. Soms voel ik me een fossiel.

Ze zitten overal, het zuigend gespuis.

De stand-upcomedian: 'Ik ben geen optimist en geen pessimist, ik ben een cynicus.'

Waarop de geluksexpert: 'Dat is dan heel fijn voor jou. Maar heel erg voor je gezelschap. Een cynicus zegt met heel zijn lijf: kijk eens hoe intelligent ik ben dat ik erin slaag om in dertig seconden alles te doven wat vuur en passie in jou mogelijk maakt. Het is de gemakkelijkste levenshouding die er bestaat.'

Zieneres

Being able to read people's minds is not always a pleasure.

De heiligheid van het menselijke

"Met mijn man had ik echt een geweldig huwelijk. Ik was heel erg gelukkig met hem. Hij was huisman en zorgde voor de kinderen. En daardoor heb ik ook altijd zo ontzettend hard kunnen werken. Omdat je een thuisbasis hebt, die loopt. Het eten stond op tafel als ik thuiskwam. Hij was gewoon mijn rem, mijn stuur, mijn coach en mijn steun en toeverlaat. Eigenlijk was hij veel meer mijn echte 'ik' dan ikzelf. Ik verzorgde de buitendienst. En hij verzorgde de binnendienst. Dus ook mijn binnendienst.
Toen hoorden we dat hij kanker had. Een vorm die je kunt behandelen, maar niet genezen. Nog twee jaar heb ik gewerkt. En toen werd hij zieker en zieker. Toen heb ik besloten om te stoppen. En dat was het eerste wat afstierf, mijn identiteit als Marijke Mulder. Het merk stopte, ik was niet meer de succesvolle zakenvrouw, dat deed er niet meer toe. Ik ging mijn man bijstaan, die dood zou gaan. Dat was een verschrikkelijk zwaar proces. Ik kon niet meer bij hem terecht. Hij trapte niet meer op mijn rem. Hij stuurde niet meer, hij verzorgde de binnendienst niet meer. Dat moest ik helemaal zelf gaan doen. Dat waarmee ik me het meest identificeerde, mijn man en mijn beroep, moest ik loslaten."
(...)
"Hij is vier jaar ziek geweest, en in die jaren ben ik ook doodgegaan, vanaf het moment dat ik stopte met mijn werk en het onontkoombare zichtbaarder en zichtbaarder werd. Hij werd steeds dunner, we gingen apart slapen. De lichamelijkheid verdween, want zijn lichaam verdween. Wat blijft er dan over? De geestelijkheid, dat wat je in essentie bent. Wat je dus niet ziet, maar waarvan je weet dat het er is. Op het moment van overlijden was ineens die dragende kracht. Je kunt het gewoon niet verwoorden, maar je voelt dat je niet alleen bent. Dat het voorbij dit lichaam en voorbij dat 'ikje' gaat. Het doet zich voor zoals het zich moet voordoen. En dat vind ik zo ongelofelijk. Het leven gaat vanzelf. Je hoeft eigenlijk alleen maar achterover te leunen, dat heb ik ervaren toen hij stierf. Ik hoefde helemaal niets te doen. Er was een wijsheid die ons omringde. Daar kan je alleen nog maar in respect bij stilstaan. In die stilte en in die afwezigheid zit nou precies die aanwezigheid die in ons zit maar dat wist ik toen nog niet. Want je zoekt het altijd maar buiten je ziel.
Ik heb de heiligheid van het menselijke gevoeld. Het goddelijke in dat menselijke. Een groot mysterie. Het sterfmoment van mijn man is het grootste cadeau dat hij mij ooit heeft kunnen geven. Toen heeft hij zijn ultieme leven laten zien. Is dat niet paradoxaal?"

(fragment uit 'In stilte', Mirjam van Biemen in gesprek met Marijke Mulder, een mederetraitante bij Advaita op Schiermonnikoog)

Hibernatie

Ik ga in hibernatie tot midden januari 2011,
want er moet heel veel gelezen, geschreven en getekend.
Ik wens de toevallige en niet zo toevallige passanten hier alvast
een stil, warm, wijs, liefdevol en lustrijk 2011 toe. Bitterzoete zoenen!

Winterzoet II

"Ik ben al heel lang getrouwd. Gelukkig getrouwd. Maar niet zo trouw."
"Dat weet ik nog zo niet."

Winterzoet

Hij praat over liefde, toewijding en mededogen.
Ze slurpt zijn woorden op als waren ze een godendrank.
Hij is als een bad warme honing
waar haar hersentjes in worden gedompeld.

Sneeuw en boeken op zondag

Gaat een mens naar de boekvoorstelling van zijn tweede gedrukte pennenvrucht, komt men met nog een groter geschenk buiten.
Terwijl er buiten ook al zo'n geschenk lag: een sneeuwtapijt, en de rust, en de stilte.
Mijn hart ligt in Scandinavië. Ik moet het daar ooit vergeten zijn.