Gezegend Zij, een intieme preview

Meer lees je hier

Maman Rêveuse

'Maman Rêveuse', eerste beeldmateriaal voor 'Gezegend Zij'

(Uitgeverij Van Halewyck, januari 2012)

Meermin/Meerman

In der minne, een eroromantisch stripsprookje

Nu in het nautische nummer van Deus ex Machina

(te koop in de betere boekhandel)

Gehecht

(working hard: eroromantisch stripsprookje voor Deus ex Machina)

Aan de zee(meerminnen)

(working hard: eroromantisch stripsprookje voor Deus ex Machina)

Loslaten

(ecoline op papier, sept 2010)

Warm geïnviteerd!

‘Liefde is een religie. Maak van de ander het object van je geloof, vereer, adoreer met overtuiging, en je broodje is gebakken. Hoe dieper je geloof, hoe heftiger de extase die je deel zal zijn. Als je niet gelooft echter, ben je de klos. Het is een schrijnende waarheid, maar in de liefde leidt atheïsme onverbiddelijk tot betekenisloosheid, tot eenzaamheid, tot leegte.’

In een tijd die bol staat van de (v)echtscheidingen durft Rafaela openlijk de liefde te belijden. Haar man is haar manna. Ze spreekt in vurige tongen over de passie. Ze predikt haar aktes van liefde en verlangen en noteert tien geboden voor de hedendaagse vrouw. Hoe ze de devotie zelve kan zijn en toch een zondig besje. Lilith die speeltijd krijgt van Eva, moeder en hoer tegelijk. Rafaela neemt je mee langs de vijftien staties van het heerlijke, wrede liefdespad, dat soms een Hof van Eden is en soms een ware kruisweg.

Bitterzoet is een koesterboek vol zinnebeelden en minneschriften, een hebbeding verlucht met pittige tekeningen. Om op je nachtkastje te leggen en steeds opnieuw ter hand te nemen, samen met je geliefde of stiekem alleen onder de lakens.

Bitterzoet, het liefdesevangelie volgens Rafaela
Vanaf 18 oktober in de boekhandel.
Hardback 16 X 18 cm – 224. Blz.
Geïllustreerd
Prijs: ca. 19,95 euro

! Rafaela leest voor op de Antwerpse boekenbeurs in de Gele zaal op dinsdag 2 november om 14u30. Daarna signeersessie op de stand van Uitgeverij Van Halewyck (zaal 3, stand 323/325) van 15u tot 16u.

! Ook een signeersessie op donderdag 4 november van 19u tot 21u en op zondag 7 november van 16 tot 18u, beide op de stand van Uitgeverij Van Halewyck.

De Lege Plek

"Er was alleen de hoedanigheid van het meebewegen naar de hoogst menselijke ervaring. (...) Je kan zonder iemands opdracht een algehele kalmte betreden door gedrag. Je kan zonder iemand er iets van te vertellen, doorgroeien naar een ingedaald lichaamsbewegen, een gestueel verfijnen van een gesmaakt wegraken, op naar die nutte onnutte manier van zijn. (...) Het lege vertrek, de ruimte vrijhouden, die afgezonderdheid waarin het zich kan voordoen, dat is doordrongen zijn.(...) Het gaat erom de geest van tekenen in je tekenruimte uit te nodigen zodat je in staat bent te handelen naar diens natuurlijke ritmes, haar wetmatigheid. Die gehoorzaamheid aan groeien in "al-één-zijn" bevrijdt. Doe de grendel op, minder de verwarming zo je voeling krijgt met die stookplaats in je buik en teken vanuit dat onderkomen. Zo'n diep-gevoed binnengaan, de kluizenaarsuitstapjes naar je open woonterrein, zorgen ervoor dat maatschappij, cultuur en sociale verwachtingen onbelangrijk voor je worden. (...) Gewoon stil in de dag zijn, is er niet meer bij. Een met de planten weten dat de stilte niet stil is, maar een weldadig bad bemiddelende kracht tussen sterrenplasma en de energiek kalme verandering in je lichaamshouding, leidt tot een steeds verdere terugtrekking in het onbedoelde. Teken onbedoeld.(...) De rest stelt altijd weer teleur. Zo'n vloerkleed tekeningen, die oude witgekalkte bakstenen muren, dat licht... dat is waarlijk genoeg. Hier ademt een bijtijds stoppen. Na enkele jaren afzondering leg je die mensenkunst te vondeling. Dat afgeschermd zijn van anderen heeft de tijd terug teniet gedaan. Onteigend van alle voorwerk ervaar je de nooit verlaten kloostertuin. Bij de varens beweegt nog steeds die nauwelijks merkbare melodie en uit de mond van de tekening inkt haar heldere, wijdse kalmte..." (Luc Minne)

H.

Rozengeur & maneschijn (the artistic benefits of pain)

Stil leven: les fleurs du matin

Pop

Oorworm

She was right in front of me

Study

Nachtzoen

"Such hungry lips, you must have been hurt very much."

La chair

Denkoefening voor een dansvoorstelling

Huiselijke genoegens

Minnaar

Van je eerste tot je laatste lichaam,
liefste, laat mij al de minnaars zijn.
Eerst de jonge danser, zacht en eenzaam,
die je speeksel zoekt en drinkt als wijn.

Later de gevreesde die zijn mieren
jaagt van hoer tot hoer, tot onze schade.
Soms de sterke met verstilde spieren,
hemelsbreed van blijdschap en genade.

Laatst de vader die het zaad zal dragen
van je vrucht de vruchteloze pijn,
en aan al je lichamen zal vragen:
liefste, laat mij de geliefde zijn.


(Vijfde gedicht voor Maria Magdalena - Paul Snoek)

Een zeker isolement

“Ik denk dat dat een essentieel gegeven van het schrijverschap is. Ik kan me voorstellen dat er schrijvers zijn die zich alleen maar kunnen uiten op papier, waarbij het contact met mensen een voortdurend lijden is, een gevoel van: ik bén er niet, en ik héb het niet. Schrijvers verkeren minder makkelijk in de werkelijkheid van het leven, de voldoening die gevonden wordt in relaties is bijna minder echt dan wanneer je schrijft. Dat is een gevoel dat ik heel goed ken. Schrijven is niet zoiets als een fluitje waarop je even speelt en dat je dan weer weglegt. Het is zo verknoopt met je hele wezen, waarschijnlijk word je zo geboren. Je kunt er zo goed mogelijk iets proberen mee te doen, maar ervan loskomen, dat kan niet.” (Hella Haasse)

“Ik ben nu eenmaal van nature niet geschikt me ergens bij aan te sluiten. Ik kan dat niet. Een beweging moet om te kunnen bestaan grenzen trekken. Is gedwongen om te zeggen: alles wat hieroverheen gaat hoort er niet meer bij. Ik wil er juist graag buiten staan. Ik wil weten hoe het er aan de andere kant uitziet. Het voordeel van aan de zijkant staan is dat je beter kunt kijken. Wat het nadeel is? Een zeker isolement. Maar dat gevoel nergens helemaal thuis te zijn of bij te horen is voor mij al een vroeg gevoel. Ik ben gewend aan die opstelling. Nee, dat doet geen pijn, de fase waarin ik dat het ondervonden is allang voorbij. Het observeren is kennelijk mijn manier. Ik ben niet de enige die zo is. Het is een houding die ik herkend heb in veel van wat andere schrijvers hierover op papier hebben gezet. Het is bijna een soort basisgesteldheid van een schrijver.” (Hella Haasse)