Ziel zonder opperhuid

"Wat vertelt het over de jachtige samenleving, wanneer iemand die passioneel wil leven, uiteindelijk afgestompt en vermoeid uit het leven stapt? (...) Het probleem van Lenz is zijn overgevoeligheid, die voortvloeit uit zijn onvermogen om lijden en dood te accepteren: 'Stel je voor dat je een wond hebt en niemand mag daar ook maar met één vinger aankomen - zo was het met zijn ziel gesteld, ziel zonder opperhuid.' In een wereld die steeds minder openstaat voor gevoeligheid is zo'n ziel gedoemd."

(Piet Arfeuille over 'Lenz')

Maskerade

Van sommige mensen wil je niet weten hoe onherbergzaam het is in hun hoofd.

Blinde vlek

Hoeveel we ook menen te weten over de wereld en de mensen, er blijft altijd die ene blinde vlek: we kunnen nooit naar onszelf kijken zoals de anderen dat doen.

Diepste angst

Ook in haar werd de diepste angst nu aangeraakt. Bijna zes is ze, en ik heb ze nooit zo beteuterd naar Karrewiet zien kijken.

En dan het vragenvuur:

"Mama, er zijn nog ergere dingen hé dan doodgaan."
"Wat dan?"
"Sterven."
"Oh ja, en wat is dan het verschil?"
"Sterven is gewoon vanzelf sterven. Doodgaan is doodgaan door iets, een ongeluk of zo."

"Gelukkig gaan wij met de trein naar de dierentuin. Want treinen gaan niet zo vaak door tunnels hé mama?"

Water en brood

je bent mijn huis
ik heb jou uitgewoond
van krakende scharnieren
tot afgebladderde verf

en tussen de scherven
zoeken wij ons geluk
van asem die andermans asem wordt
en taal die niet meer weet
wiens tong men spreekt

schuifelend breekt een dag aan
en weer weten wij niet
of het vandaag licht wordt
of donker

(AAA, 24 okt 2011, 05u30)

Rebel

Het zou wel eens kunnen dat voor deze generatie vrouwen (én mannen) de uitdaging niet zit in het zich loswrikken van het gezin - want elke overjaarse puber met een dertigers- of midlifecrisis jaagt momenteel zijn allerindividueelste droom na - maar precies in het tegenovergestelde: het warmhouden van het nest. Dat is heden pas rebels.

Ik ben (2)

Een huis-, tuin- en keukenneuroot. Lastig, maar uiterst liefdevol.

Ik ben (1)

Een forens. Heelder dagen heen en weer tussen de zachtheid en de rede.

Zijn Oneindige Zoetheid

Die haar elke nacht in slaap sust met hetzelfde ritueel: handen doen rondje op de buik, vingers knijpen tepel, mond zoent hals.

Gezegend Zij

Slapend aan het open raam, met de geur van Toscaanse jasmijn en een zee van rozen in haar neus.

Omzwervingen II

Van de hoop naar de wanhoop en weer terug. Het is een heftige reis.

A saying

All wont and no play makes a marriage too dull to stay.

Laudatio

Thank god for the incredible wiseness of my friends. It's such a gift to be surrounded by this bunch of wise and warm-hearted women, who have lived (and still live) life to the full.

(for S. and all the others)

Vormen van liefde

Huwelijk
Affaire
Liaison
Romance
Verhouding
Relatie
Betrekking
Band
Verbintenis
Gemeenschap
Contact
Amourette
Avontuur
Acoteetje
Verkering
Vrijage
Scharrel
...

En ook, van een geheel andere orde: Symbiose.
In de zin van: Synergie.
Op de wijze van: jij en ik.

Humble III

Vriendschap is iets wat stapvoets en door jarenlange rijping groeit, geen holle klikbeweging zoals media als Facebook ons doen geloven.

R.I.P.

I.M. Eric De Volder, een mooi & groot man.

Mood (movie) of the day

Nachtpijn

"Hij vertelde over hoe hij een keer, lang lang geleden, zich langzaam uit een kwade droom loswroette en bij het wakker worden Cynthia zag liggen, naast hem in bed. Ze had haar hoofd van hem afgewend, maar hij rook haar lijf en haar haren, ...zag haar krullen op het kussen en haar blote schouder die van onder het laken naar hem lachte. Hij bleef een hele tijd naar haar kijken, tot de nachtpijn helemaal was verdreven. Terwijl hij zo lag te staren, overviel hem plots een vreemd gevoel, alsof er een knoop in zijn maag ontward werd en alsof er iets door het strekken van dat ingebeelde inwendige touw zijn lichaam had betreden. Of beter, alsof er iets in hem tot zijn oorspronkelijke staat was herleid en daardoor voller aanvoelde. Vanaf dan was hij Cynthia zijn “helftje” beginnen noemen, zij het enkel in de beslotenheid van zijn hoofd, nooit luidop. Er waren immers grenzen aan de meligheid. Maar toch zijn helftje, want door naast haar te liggen werd er iets in hem, tja, heel. En dat, dat was voor hem wat een ziel moest zijn. Iets dat enkel maar kan bestaan wanneer twee mensen samen komen en nooit, nooit gebaseerd kan zijn op alleen maar ik, ik, ik."

(P.D., onuitgegeven werk- meer op: http://polynesischelanglaufers.wordpress.com/ )

Lucide II

Zo helder ook zag ze plots het mysterie van de man en de vrouw, en van het emosysteem dat hun liefde onderhield. Zij, een grensgeval, een grenzeloos geval dat beter in een dwangbuis was geboren. Hij, een man met mate, die de lokroep van een koppige sirene nodig heeft om over zijn fortmuren heen te kijken. Ze spelen een spel van verleiden en begrenzen. Zij de lonkende pervert, hij het cliché van het gezond verstand, maar met een randje. Het is het verhaal van een samenzijn dat een bestaansreden kent. En dat is beter dan een luchtspiegeling.

Lucide I

En plots was er dat heldere doch eindeloos trieste inzicht: dat elke gooi naar intensiteit, naar passie, naar verlangen en verleiding, reeds bij aanvang beladen is met de geur van verval, jaloezie en vernieling. De hoge emoties aan beide zijden van de medaille zijn willens nillens ruggelings aan elkaar gebonden. Voor elk feestje dat ze vanaf heden wou bouwen, zou ze een prijs betalen. Ze kon nooit meer het huis uit zonder harnas, zonder een buidel vol smartengeld.