Destructie

"Kunsthistorici vinden het een frappant en intrigerend feit dat in vrijwel alle biografieën van kunstenaars minstens één grote, ongelukkige liefde figureert. Maar daar is niets verwonderlijks aan. Want voor de kunstenaar is ook de gelukkige liefde een ongelukkige liefde, omdat hij altijd méér wil dan alles wat er is te krijgen. Misschien is daarom voor de kunstenaar de daadwerkelijk ongelukkige, daadwerkelijk gefrustreerde liefde nog de enige 'gelukkige' of draaglijke liefde - al was het alleen maar omdat hij dan nog kon geloven dat het dát is wat hij wou, terwijl hij anders volledig aan zichzelf is overgeleverd. Dit verklaart meteen de frequentie, in kunstenaarsmilieus, van wat men, sterk simplificerend, liefde-haatverhoudingen noemt, waarin krijgen wat men wou alleen maar kan leiden tot het besef dat men het niet wou, en de meest obsessionele aantrekking wordt opgevolgd door een genadeloze destructiviteit."

(Patricia De Martelaere, 'Een verlangen naar ontroostbaarheid')

Liefdeswalhalla

"Elk boek, elk tijdschrift dat je openslaat herhaalt het als een mantra: Werk Aan Je Relatie. Want zonder al dat harde werken kun je die beklijvende romance wel vergeten en beland je nooit in het liefdeswalhalla. En daar loopt het juist mis. Je kunt niet aan een relatie werken. Je kunt alleen maar aan jezelf werken. Geloof me, dat is al heel wat. Vele vrouwen klagen dat hun man niet spiritueel genoeg is, niet mans genoeg, niet ontwikkeld genoeg, niet grappig genoeg, niet sexy genoeg, niet spannend genoeg. Maar ben jij wel een cadeau om mee te leven? Ben jij een meerwaarde of put je hem uit met jouw verlangens, verwachtingen en eisen? We willen de perfecte man, terwijl we zelf verre van perfect zijn. Focus dus op jezelf en ontwikkel jezelf, dan zal ook je relatie langzaam evolueren. Het een leidt onvermijdelijk tot het ander. Door zelf te groeien, groeit ook je relatie. Want pas als je écht van jezelf houdt, kun je ook van je partner houden of toelaten dat hij je met liefde overstelpt. Pas als je een liefdevolle relatie met jezelf hebt, kun je dus ook een liefdevolle relatie met je partner aangaan."

(uit 'Relateren kun je leren', het nieuwe boek van Patricia van Lingen)

Een door een spade verdeelde regenworm in tweeën

Griet Op de Beeck (in De Morgen) vraagt aan Peter Verhelst welke gebeurtenis in zijn leven hem het meest over zichzelf heeft geleerd: "Mijn scheiding, zonder twijfel. Om de heel eenvoudige reden dat je 'goddelijke staat' vervalt, en dat je herleid wordt tot wat je bent: een falende mens. Die vorm van falen, dat verlies ervaren - iets wat me tot dan toe nog maar zelden was overkomen - heeft me menselijker gemaakt, minder extreem in mijn denken, meer verbonden met anderen. Ik heb ook meer mededogen gekregen, en dat is goed. Voor mij als mens, en voor mij als schrijver. Het heeft mijn werk ook minder abstract gemaakt."

En in dezelfde krant, Rick de Leeuw, nav zijn gedichtenbundel 'Echte mannen scheiden niet': "Scheiden doe je niet zomaar. Je hebt je woord gegeven. Als man is loyaliteit enorm belangrijk. Vader, echtgenoot, artiest, het is een wankel evenwicht dat ik jarenlang schijnbaar moeiteloos kon bewaren."

Geven

'Eén Belg op de vijf is single', stond onlangs in de krant. Dat is een grote groep. Het is ook evident dat jongeren als singles aan hun relatieleven beginnen. Maar laten we het even hebben over de singles vanaf zowat dertig. Hoe gaat het met hen? Zijn die singles gelukkig? Leven singles alleen omdat ze alleen willen leven? Of leven ze alleen omdat ze niet kunnen samenleven? Of leven ze alleen, omdat ze geen partner kunnen vinden of houden? Daar vernemen we in dat recente onderzoek niets over. Toch zijn dat precies de belangrijke vragen. Want ze hebben gevolgen voor de opvoeding. Worden onze jongeren opgevoed om single te worden, of leren ze samen te leven? Het is duidelijk dat wie geleerd heeft goed voor zichzelf te zorgen nog de vaardigheden mist om voor een partner te zorgen. Als men in de opvoeding te veel de nadruk legt op de zelfrealisatie, vergeet men dat de meeste mensen met een partner leven. Niets is zo erg als vrijgezellen in het huwelijk. Ze zien een samenleefrelatie als een middel om eigen wensen en verlangens te vervullen. Ze parasiteren consumerend de relatie. Of zoals een jong kaderlid van een internationaal bedrijf over zijn vrouw zei :' Ik heb eruit gehaald wat eruit te halen is! Nu zoek ik mij een ander.' Slechts wie in staat is om te geven, is werkelijk volwassen geworden. Krijgend consumeren is typisch voor het kind. De capaciteiten om samen te leven met een partner moeten in onze opvoeding opnieuw meer ontwikkeld worden. Opvoeden tot singledom is goed maar niet goed genoeg. Jongeren zouden moeten leren en ervaren dat gevende liefde deugd doet. Jongvolwassenen die tot gevende liefde in staat zijn, kunnen dan kiezen of ze met iemand willen samenleven of single willen blijven. Ze maken meer kans op tevredenheid in hun leven.

(Lezersbrief door prof. em. Alfons Vansteenwegen in DS 7/11/11)

Water en brood

je bent mijn huis
ik heb jou uitgewoond
van krakende scharnieren
tot afgebladderde verf

en tussen de scherven
zoeken wij ons geluk
van asem die andermans asem wordt
en taal die niet meer weet
wiens tong men spreekt

schuifelend breekt een dag aan
en weer weten wij niet
of het vandaag licht wordt
of donker

(AAA, 24 okt 2011, 05u30)

Een gastvrij soort onverschilligheid

'Voor mij hoeft de liefde niet meer te zijn dan een gastvrij soort onverschilligheid, een plek, een huis, een tuin, zijn buik wanneer hij slaapt of ligt te lezen, waar ik achter hagen of muren, of in de zachte kom tussen zijn ribbenkast en bekken beschutting vind tegen de gelijktijdigheid van alles en iedereen. Plaatsen, kortom, waar ik me mag ontdoen van de opgelegde hoogmoed voortdurend mezelf te zijn.'

(uit 'Gestameld liedboek', Erwin Mortier)

Euh

"Er bestaan geen goede mannen."
"Ik ben nochtans al dertien jaar gelukkig getrouwd."
"Dat KAN niet! U maakt zichzelf iets wijs! En het is zelfs de vraag of het wel zo goed is dat u zichzelf iets wijsmaakt!"
"Ik zie toch veel goede mannen rondom mij!?"
"U raaskalt! Mocht uw huwelijk op de klippen lopen, en u probeert al die andere mannen uit, zou u wel merken dat ze niet goed zijn!"
"Maar ik heb al..."
"U steekt mannen een pluim in hun gat en ze verdienen dat niet! U wil zich populair maken bij mannen! Dat is een ZEER fallische reflex!"
(...)

(uit een gesprek met een niet nader genoemde psychoanalyticus)

Love etc.

There's something very self-soothing in loving your loved one’s weaknesses.

Eén keer

"Er zijn er die een nieuwe vrouw nemen, of een vriendin, ik ben daar niet tegen", fluistert de bejaarde weduwnaar terwijl ik hem fotografeer, "maar ge kunt toch maar één keer in uw leven iemand zo graag zien. Eén keer iemand hebben die alles voor u doet en waar ge alles voor terug wilt doen. Dat wordt bij een ander toch nooit hetzelfde niet meer."

(Carmen De Vos die een oude grijsaard fotografeert)

Some more polyamory wisdom

Indeed, the romance myth is focused on scarcity: There is only one person out there for you!!! You need to find someone to marry before you get too old!!!! The sexual exclusivity rule is focused on scarcity, too: each person only has a certain amount of attention or attraction or love or interest, and if any of it goes to someone besides their partner their partner must lose out. We don’t generally apply this rule to other relationships—we don’t assume that having two kids means loving the first one less or not at all, or having more than one friend means being a bad or fake or less interested friend to our other friends. We apply this particular understanding of scarcity to romance and love, and most of us internalize that feeling of scarcity pretty deeply. (...)

A lot of the things I’m writing here go to the basic notion of what we think loving other people is about. Is it about possessing them, finding security in them, having all our needs met by them, being able to treat them in any way and still having them stick around? I hope not. What I hope that love is—whether platonic, romantic, familial, or communal—is the sincere wish that another person have what they need to be whole and develop themselves to their best capacity for joy or whatever fulfillment they’re seeking. (...)

No matter how much we love and want and adore and are hot for our partners, we also experience desire outside that dyad, and the myth of romance (one person out there for each of us, find them, love them, buy things with them and you’ll be happy forever), which we’re all drilled with from birth ’til death, makes this knowledge terribly threatening. So the point, for me, becomes recognizing that commitment and love and interest in someone else’s well being does not necessarily include a deadening of all sexual desire for other people, or trying to unlearn the belief that it does. The point for me is to create relationships based on deeper and more real notions of trust. So that love becomes defined not by sexual exclusivity, but by actual respect, concern, commitment to act with kind intentions, accountability for our actions, and a desire for mutual growth. (...)

I’ve been disturbed to see dynamics emerge where people create the new poly norm and then hate themselves if they cannot live up to it. If they are not perfect at being non-jealous, non-threatened, and totally delighted by their partners’ exploits immediately then they have somehow failed. I have felt this way myself. Frustrated at how my intellect can embrace this approach to sex and yet my emotional reaction is sometimes enormous and undeniably negative. At times, this has become a new unachievable perfection I use to torture myself, embarrassed even to admit to friends how awful I feel when overcome by jealousy, and becoming increasingly distant from partners as I try to hide these shameful and overwhelming feelings.

This doesn’t seem like the radical and revolutionary practice I had hoped for. In fact, it feels all too familiar, like the other traumas of growing up under capitalism—alienation from myself and others, constant insecurity and distrust and fear, self-hatred and doubt and inadequacy. I do not have a resolution for this dilemma. I only have hopes, for myself and others, and lots of questions. How do I recognize the inadequacy of the romance myth while acknowledging its deep roots in my emotional life? How do I balance my intellectual understandings with my deep-seated emotional habits/expectations? It seems like the best answer to all of this is to move forward as we do in the rest of our activism, carefully and slowly, based on our clearest principles, with trust and a willingness to make mistakes. The difficulty of having open relationships should not be a reason not to try it, but it should be a reason not to create new punishing norms in our communities or in our own minds. We’ve done difficult things before. We struggle with internalized oppressions, we chose to live our lives in ways that our families often tell us are impossible, idealistic or dangerous, and we get joy from creatively resisting the limits of our culture and political system that are both external and part of our own minds."

http://makezine.enoughenough.org/newpoly2.html

A new look on polyamory

"Polyamory is sometimes compared to swinging. But if they are so similar, why are there so many swingers and so few polyfolk? To outsiders, both seem based on similar elements of open sexuality, yet the lifestyle gang can fill entire Las Vegas hotels with their conventions, while polyfolk count it as a big success if there are even a hundred people at one of their conferences.

The difference, I feel, is the challenge of self-determination. Very broadly stated, swingers buy into a new set of externally generated rules to enjoy a new form of recreational activity. That is, they simply trade the mainstream rules for the lifestyle rules. By contrast, the poly way is to make up one's own rules, internal to the specific relationship in question, to create a new way of structuring deep aspects of one's life. (These are broad generalizations. I know many people in the swing scene who take it deeper, and many polys who don't. But for this broad discussion, I feel these generalizations are basically valid.)

This is relevant because it is far easier to buy in to a new set of external rules than to take full responsibility for the self-examination and honest discussion necessary to create your own. So it's logical that there are far fewer polyfolk than swingers. The poly ideal is that all interested parties sit down and co-create the rules they want to live by, personally and between themselves. This is worthwhile, but it's not easy, and most people are unwilling to do the tough self-examination and open-hearted negotiation it demands.

Even more, most people are unwilling to take the necessary personal responsibility for creating a successful outcome. With some other paradigms, people accept external rules as provided. This lets them blame any failures on the external rules. But polyamory is where you write your own rules, so "the buck stops here", because "here" is where the framework got set up in the first place."

http://ejhs.org/volume14/NoSuch.htm

In love

Rebel

Het zou wel eens kunnen dat voor deze generatie vrouwen (én mannen) de uitdaging niet zit in het zich loswrikken van het gezin - want elke overjaarse puber met een dertigers- of midlifecrisis jaagt momenteel zijn allerindividueelste droom na - maar precies in het tegenovergestelde: het warmhouden van het nest. Dat is heden pas rebels.

Wartaal en wollen penissen

"Als we goed functionerende gemeenschappen willen, mogen we niet naïef zijn over onze aard. We moeten volkomen aanvaarden hoe diepgeworteld onze destructieve, antisociale neigingen zijn. We zouden feesten en losbandigheid niet naar de marge moeten verbannen, waar ze door de politie worden afgehandeld en door commentatoren verfoeid. Minstens eenmaal per jaar zouden we chaos ruim baan moeten geven, tijdens gelegenheden die ons voor korte tijd vrijstellen van de twee dwingendste voorschriften in het leven van seculiere volwassenen: redelijk en trouw zijn. Op die momenten zou het toegestaan moeten zijn om wartaal uit te slaan, wollen penissen voor te binden en de hele nacht vrolijk te gaan feesten en copuleren met willekeurige vreemden, om de volgende morgen terug te keren naar onze partner, die zelf iets gelijkaardigs heeft gedaan, waarbij beide partijen weten dat het niets persoonlijks was, dat het door het Narrenfeest kwam."
(uit 'Religie voor atheïsten' van Alain de Botton)

Anders gezegd: voor elk gehuwd stel op elke huwelijksverjaardag een vrijgezellenfeest...

Driehoek

"Het verhaal van Drei is in feite heel eenvoudig: twee mensen en dan duikt er een derde persoon op. Ze worden verliefd. Het verrassende is niet zozeer dat Hanna en Simon allebei verliefd worden op Adam, maar wel dat ze toch nog van elkaar blijven houden. Dat zoiets mogelijk is vind ik eigenlijk zelf het meest relevante aspect van de film. Want volgens de maatschappij moet er in dergelijke omstandigheden een keuze gemaakt worden: het is een of/of-situatie. Maar deze film laat zien dat er misschien nog andere mogelijkheden zijn."

(Tom Tykwer in De Morgen)

Amputatie

"Vreemdgaan blijft als een amputatie. Je kunt best verder na een amputatie, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Of zie het als een kruik: die kun je lijmen maar je blijft die barsten zien en hij zal misschien minder lang water houden. Ik geloof mensen niet als ze zeggen dat ze er beter uit zijn gekomen."

(Goedele Liekens in Playboy)

Definities van liefde

Intrusie.
Introspectie.
Confrontatie.
Referentie.

Lose-lose

"Amerikanen hebben de perceptie, die misschien niet gerechtvaardigd is, dat Fransen overweg kunnen met om het even welke romantische situatie. Dat ze in liefdeszaken veel gesofisticeerder zijn dan Amerikanen. Maar ik ben wel zo'n nuchtere Amerikaan dat het volgens mij een lose-lose-situatie is als je op twee mensen verliefd bent. Het werkt gewoon niet, een open relatie. (...) Nu ik er aan denk: een gesloten relatie werkt vaak ook niet."

(Woody Allen in De Standaard)

Midlove

Mannen met een midlifecrisis nemen een minnares. Vrouwen met een midlifecrisis nemen gewoon de benen.

Het monster

"Een vrouw kan heel erg opgewonden raken door de wreedaard, het monster, het idee vermorzeld te worden, zoals ze ook heel erg opgewonden kan raken door het idee te domineren, te onderwerpen, de ander te verpletteren. Dat is geen bewijs van perversiteit. Het heeft te maken met oeroude driften. Het heeft te maken met het afgrijzen dat het wezen uitmaakt van ons, stervelingen."

(uit 'Le secret des femmes' van Elisa Brune & Yves Ferroul)