Destructie

"Kunsthistorici vinden het een frappant en intrigerend feit dat in vrijwel alle biografieën van kunstenaars minstens één grote, ongelukkige liefde figureert. Maar daar is niets verwonderlijks aan. Want voor de kunstenaar is ook de gelukkige liefde een ongelukkige liefde, omdat hij altijd méér wil dan alles wat er is te krijgen. Misschien is daarom voor de kunstenaar de daadwerkelijk ongelukkige, daadwerkelijk gefrustreerde liefde nog de enige 'gelukkige' of draaglijke liefde - al was het alleen maar omdat hij dan nog kon geloven dat het dát is wat hij wou, terwijl hij anders volledig aan zichzelf is overgeleverd. Dit verklaart meteen de frequentie, in kunstenaarsmilieus, van wat men, sterk simplificerend, liefde-haatverhoudingen noemt, waarin krijgen wat men wou alleen maar kan leiden tot het besef dat men het niet wou, en de meest obsessionele aantrekking wordt opgevolgd door een genadeloze destructiviteit."

(Patricia De Martelaere, 'Een verlangen naar ontroostbaarheid')

Passionele ambiguïteit of de onnoemelijke ijdelheid van het trieste ras van nagelbijters

"Van de schrijvers zijn er types die ik buiten beschouwing zal moeten laten. Er is het type schrijver dat schrijft zoals een kantoorbediende zijn werk doet: van acht tot twaalf en van twee tot vijf, zoveel bladzijden per dag, zonder grote voldoening of grote tegenzin, efficiënt maar zelden briljant. En er is het type schrijver als Agatha Christie of P.G. Wodehouse, dat de grootste lol beleeft aan de creatie van fictieve werelden, en dat dan ook in een handomdraai hele boekenplanken kan volschrijven. Het schrijverstype dat ik op het oog heb wordt gekenmerkt door een soort passionele ambiguïteit tegenover het eigen schrijverschap. (...) Te verklaren, bij dit soort schrijvers, is het merkwaardige samengaan van volgende, tegenstrijdige elementen: de absolute innerlijke dwang tot schrijven, die zich uit in gevoelens van onrust, ontevredenheid en schuld bij langdurig niet-schrijven; het ontbreken, vervolgens, van nochtans elk plezier bij het schrijven zelf, de grote weerstand die bij elke zin, door sommigen bij elk woord moet worden overwonnen, en de vaak onoverkomelijke moeilijkheid om een begonnen werk ook af te maken; maar dan, ten slotte, de euforische vreugde, het dolzinnige geluk wanneer uiteindelijk toch een werk is afgeraakt, het gevoel van bevrijding en eeuwige gelukzaligheid, van nooit meer te moeten schrijven en dat wellicht ook nooit meer te zullen willen. Dit is het trieste ras van nagelbijters, dat zich niet goed voelt wanneer het niet schrijft, dat zich geen haar beter voelt wanneer het wél schrijft, en dat dus alleen dat korte moment voor ogen heeft van extatisch welbevinden bij het beëindigen van een werk. Weliswaar komt daar na verloop van tijd de bescheiden voldoening bij van een publicatie, het zielverheffende gevoel te worden gelezen en goed te worden gevonden, en de onnoemelijke ijdelheid zelf, in recensies en interviews, tot literair personage te worden gepromoveerd. En naarmate schrijvers moeizaam vorderen in hun schrijverschap leren ze ook, mét de knepen van het vak, hoe ze zichzelf moeten knijpen om wat minder moeizaam aan de gang te kunnen blijven. Maar dat neemt niet weg dat de meeste schrijvers het een ongelukkige omstandigheid blijven vinden dat men nu eenmaal moet schrijven om te kunnen 'geschreven hebben'."

Patricia de Martelaere in 'Een verlangen naar ontroostbaarheid'

Een door een spade verdeelde regenworm in tweeën

Griet Op de Beeck (in De Morgen) vraagt aan Peter Verhelst welke gebeurtenis in zijn leven hem het meest over zichzelf heeft geleerd: "Mijn scheiding, zonder twijfel. Om de heel eenvoudige reden dat je 'goddelijke staat' vervalt, en dat je herleid wordt tot wat je bent: een falende mens. Die vorm van falen, dat verlies ervaren - iets wat me tot dan toe nog maar zelden was overkomen - heeft me menselijker gemaakt, minder extreem in mijn denken, meer verbonden met anderen. Ik heb ook meer mededogen gekregen, en dat is goed. Voor mij als mens, en voor mij als schrijver. Het heeft mijn werk ook minder abstract gemaakt."

En in dezelfde krant, Rick de Leeuw, nav zijn gedichtenbundel 'Echte mannen scheiden niet': "Scheiden doe je niet zomaar. Je hebt je woord gegeven. Als man is loyaliteit enorm belangrijk. Vader, echtgenoot, artiest, het is een wankel evenwicht dat ik jarenlang schijnbaar moeiteloos kon bewaren."

Goede voornemens

"If I got rid of my demons, I’d lose my angels."

(T. Williams)

Life and its intolerable cruelty

"Knijp je geluk maar uit, mijn kind", schrijft ze.
Zacht en wijs, terwijl ze zoveel verloor.
Een zeldzaam groot hart.

(en haar gebod wordt opgevolgd -
elke druppel lik ik op
als betrof het een godendrank)

Water en brood

je bent mijn huis
ik heb jou uitgewoond
van krakende scharnieren
tot afgebladderde verf

en tussen de scherven
zoeken wij ons geluk
van asem die andermans asem wordt
en taal die niet meer weet
wiens tong men spreekt

schuifelend breekt een dag aan
en weer weten wij niet
of het vandaag licht wordt
of donker

(AAA, 24 okt 2011, 05u30)

Hart/d

Voortdurend aangesproken worden op je barbapapa-gehalte. Hierop berispt worden als was het een misdaad. Dat we meer nood hebben aan moed dan aan zachtheid, zeggen ze. Waar moet het heen met een wereld waarin men zich moet schamen om teerheid?

Pure filth

How evil can be hidden in such beautiful disguise.

Depressief realisme

"In de psychiatrie bestaat het ziektebeeld van het depressief realisme. Moeilijk te behandelen, en ik begrijp dat, want die mensen hun kijk op het leven is vrij correct (lacht). Hun behandeling bestaat erin hun opnieuw fictieve narratieve structuren mee te geven, waardoor ze weer aan de praat kunnen gebracht worden. De mens is zo'n fantastisch wezen, dat via allerlei imaginaire wegen aan het leven zin weet toe te schrijven."

(Erwin Mortier in DM, in gesprek met Yves Desmet)

Het monster

"Een vrouw kan heel erg opgewonden raken door de wreedaard, het monster, het idee vermorzeld te worden, zoals ze ook heel erg opgewonden kan raken door het idee te domineren, te onderwerpen, de ander te verpletteren. Dat is geen bewijs van perversiteit. Het heeft te maken met oeroude driften. Het heeft te maken met het afgrijzen dat het wezen uitmaakt van ons, stervelingen."

(uit 'Le secret des femmes' van Elisa Brune & Yves Ferroul)

Omzwervingen II

Van de hoop naar de wanhoop en weer terug. Het is een heftige reis.

Laudatio

Thank god for the incredible wiseness of my friends. It's such a gift to be surrounded by this bunch of wise and warm-hearted women, who have lived (and still live) life to the full.

(for S. and all the others)

Vormen van liefde

Huwelijk
Affaire
Liaison
Romance
Verhouding
Relatie
Betrekking
Band
Verbintenis
Gemeenschap
Contact
Amourette
Avontuur
Acoteetje
Verkering
Vrijage
Scharrel
...

En ook, van een geheel andere orde: Symbiose.
In de zin van: Synergie.
Op de wijze van: jij en ik.

Meisje toch

Dit is haar drama en haar tragiek: voortdurend op zoek naar wat in het dagelijkse leven de schoonheid en de intensiteit van een roman benadert, hierdoor voortdurend op voet van oorlog levend met die botte loebas van een realiteit.

Mood (movie) of the day

Loslaten

(ecoline op papier, sept 2010)

Het aalgladde bestaan

En dat we soms koesteren, dat wat niet gekoesterd wil worden. De dingen die ons ontglippen, de mensen die ons ontvluchten.

Beruste onrust

Is wat zij wou beoefenen
terwijl hij haar kuste
en streelde om de gretigheid
waarmee ze boeken leest
wijsheid opvreet.

Amor vincit omnia

En hoe ze steeds weer week wordt in zijn handen,
ondanks de lokroep van de demon.

Oceaanvrouw

"De hele wereld krijgt iets van de golfjes of rimpelingen

aan de oppervlakte van een enorme en diepe oceaan.
Jij bent die oceaan en natuurlijk ben je tegelijk die rimpeling,
maar wel een rimpeling die zich bewust is geworden van zijn identiteit als oceaan."

(Eckhart Tolle)